“Plastični Isus” je jugoslovenski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Lazara Stojanovića, poznat kao jedino ostvarenje jugoslovenske kinematografije zbog koga je njegov autor završio u zatvoru, odnosno kao svojevrsni simbol početka novog talasa političke represije u komunističkoj Jugoslaviji 1970-ih.

Protagonista, koga tumači Tomislav Gotovac, je mladić koji iz Zagreba dolazi u Beograd da snimi film, ali mu to ne polazi za rukom i umesto toga se upušta u niz ljubavnih veza sa ženama pre nego što ga jedna od njih ubije u nastupu ljubomora.

Top deset BRUTALNIH I ZABRANJENIH FILMOVA, na listi i jedno SRPSKO OSTVARENJE (VIDEO)

Uz igrane film sadrži i niz dokumentarnih segmenata vezanih uz život u tadašnjoj Jugoslaviji, pre svega u kontekstu nedavnih studentskih demonstracija i kult ličnosti vezanih uz tadašnjeg jugoslovenskog vođu Tita, na filmu je takođe zabeleženo i venčanje Stojanovićevog bliskog prijatelja Ljubiše Ristića kome su prisustvovali neke od najistaknutijih ličnosti tadašnje Partije, JNA i Državne bezbednosti.

Kao i mnogo poznatiji film, “Misterije organizma”, sa kojim se često upoređuje, “Plastični Isus” je koristio eksplicitni sadržaj – to je uključivalo scene u kojima Gotovac, kao prvi potpuno go muškarac u jugoslovenskom filmu, ljubi druge muškarce…

Tadašnjem režimu su, međutim, daleko više smetale scene u kojima se sugeriše da je Titov kult ličnosti srodan Hitlerovoj nacističkoj propagandi, odnosno komunistički partizani izjednačavaju se sa u ratu poraženim ustašama i četnicima.

Film je i pre službene premijere zabranjen i stavljen u bunker. Stojanović je optužen za “neprijateljsku propagandu” i 1973. godine osuđen na tri godine zatvora, a njegovi profesori Aleksandar Petrović i Živojin Pavlović izbačeni sa posla.

Zabrana “Plastičnog Isusa” se često smatra uvodom u obračun Titovog režima sa tzv. liberalima u SK Srbije, odnosno filmski pokretom tzv. Crnog talasa, a nakon koga su započele tzv. “olovne godine” u srpskoj i jugoslovenskoj politici i kulturi.