Nekada je tradicija nalagala da domaćin po preuzimanju slave koju nasleđuje od oca pozove željene goste i taj poziv se podrazumeva i za naredne godine. Svaki gost koji dolazi, čestito pozdravi domaćina uz reči “Pomozi Bog, srećna vam slava!“, počasti se žitom i vinom i prekrsti.

ISPOVEST PONOSNE SRPKINJE: Spremam MRSNOG Svetog Nikolu zbog ZAVETA koji mi je važniji od svih CRKVENIH PRAVILA

Svetac je zaštitinik doma i jelo se i pilo u njegovu čast, pokazujući da su dostojni vere i odani hrišćanskim običajima.

Domaćica sprema slavski kolač od vode koja je prethodno osveštana u crkvi. Slavska sveća je bila od pravog voska, kandilo i ulje da se očita molitva sveću, zaštitniku doma i porodice.

NIKOLJDAN U ROVU SOLUNSKOG FRONTA: Priča o VOJVODI STEPI, jednom srpskom vojniku i SLAVSKOM KOLAČU

Svetkovanje kućnog sveca ili slava, trajalo je po 3 dana. Prvog dana su dolazili kumovi, uža rodbina. Drugog dana, za trpezom se nađu prijatelji, a trećeg, komšije se pozivaju na sitne kolače i kafu.

Šta su to domaćice iznosile na slavsku trpezu?

Slava
Commons Wikipedia

Predejlo nije bilo dominantno na slavskom stolu, ali ništa manje nije činilo siromašniju trpezu. Međutim, jela su se iznosila redom i svako od gostiju je imao izbor.

Gibanica, ajvar, turšija i ren činili su celinu uz pečenje, podvarak, proju i pogaču. Ono što se zasebno služilo bili su sitni kolači: vanilice, breskvice, rolati, oblande i slatke pite.

Danas je spektar daleko širi i raznobojniji, a tradicija je donekle zadržala svoj primat. Ipak, ono što je činilo slavu nekada tj. slavski sto jesu obroci organskog i prirodnog porekla, danas zbog tempa života, domaćice često pribegavaju kupovnim proizvodima.



loading...