Rat je izbio nakon što je sultan Hamad ibn Tuvaini, koji je sarađivao sa britanskim kolonijalnim vlastima, umro 25. avgusta 1896. godine, a njegov nećak Halid ibn Bargaš preuzeo vlast državnim udarom.

Britanci su na tom položaju želeli drugog “kandidata” – Hamuda ibn Muhameda, jer su verovali da će sa njim lakše sarađivati, pa su zato Bargašu dostavili ultimatum o abdikaciji. Na to je on okupio vojsku od oko 2.800 ljudi i uzeo sultanovu naoružanu jahtu usidrenu u luci.

Dok su njegovi ljudi postavljali odbranu oko palate, Britanci su u luci pokrenuli pet ratnih brodova, a na kopno su poslali odrede marinaca koji je trebalo da pruže podršku lojalističkoj zanzibarskoj vojsci od 900 ljudi.

Iako je sultan u poslednjim trenucima pokušao da pregovara o miru preko američkih predstavnika na ostrvu, nakon isteka ultimatuma, u devet sati ujutro, Britanci su iz bojnih brodova otvorili vatru prema sultanovoj palati.

Sultanova jahta je potopljena, a palata je počela da se urušava izazivajući tako i ljudske žrtve. Bargaš je pobegao u nemački konzulat gde je dobio azil. Paljba je prestala nakon 45 minuta.

Britanci su zahtevali izručivanje sultana, ali on je 2. oktobra pobegao sa ostrva. Živeo je u Dar es Salamu u Tanzaniji dok nije uhvaćen 1916. Kasnije je oslobođen i dozvoljeno mu je da živi u Mombasi gde je umro 1927. godine.

Rat je imao oko 100 žrtava sa lojalističke strane i oko 500 sa pobunjeničke. Britanci su imali samo jednog povređenog oficira. Pobednici, Britanci, su od zanzibarske vlade tražili reparacije kako bi pokrili troškove bombardovanja zemlje.

Kako je rat trajao samo 45 minuta smatra se najkraćim sukobom u dosadašnjoj pisanoj istoriji.