Za pravljenje gemoterapijskih preparata najčešće se upotrebljavaju pupoljci, a ponekad mladice, rese, seme, sok i mlado korenje drveća i grmlja.

 

Gemoterapija (od latinskog gemma – pupoljak, i therapia – lečenje), je vrsta biljne medicine, koja koristi posebne lekovite preparate od mladih tkiva drveća i grmlja. Za pripremu preparata se najčešće upotrebljavaju pupoljci, a ponekad mladice, rese, seme, sok i mlado korenje drveća i grmlja.

Sastojci se beru u proleće (osim semena, koje se sakuplja u jesen), u vrhuncu nicanja. U ovo doba biljke sadrže najviše vitamina, biljnih hormona i enzima. Neki od sastojaka su prisutni u biljkama isključivo u to doba, zbog toga su pupoljci, mladice i sveže korenje prava riznica vitamina i minerala.

Zanimljiv nije samo hemijski sastav biljaka u vreme nicanja, nego i vitalna energija, koju sadrže biljke u to doba.

Smatra se da:

vitalna energija drveća i grmlja je najveća, kada ono počinje terati lišće, grane i cveće
vitalna energija se koncentriše u mladim tkivima biljaka (pupoljci, rese, mladice)
ta energija prelazi u gemoterapijske preparate i povećava njihovu efikasnost.

Terapijski učinak preparata napravljenih od mladih delova biljaka počeo je da proučava 1959. godine belgijski doktor Pol Henry. Svoja istraživanja je obavljao s grupom francuskih homeopata i bioterapeuta, uključujući Maksa Tetau i Juliana O. A.

Sprovedeno je nekoliko kliničkih istraživanja na ljudima i životinjama da bi se ustanovilo delovanje gemoterapijskih preparata na zdravlje i psiho-emotivno stanje čoveka. Nakon toga je Pol Henry objavio nekoliko monografija, u kojima je opisao svoja otkrića.

Gemoterapija je službeno prihvaćena kao grana biljne medicine u Francuskoj, a popularna je i u Italiji. Na žalost, gemoterapija je skoro nepoznata u drugim delovima sveta, uz izuzeće nekih područja Engleske, SAD-a i Nemačke.



loading...